Interview bio-tandarts
Exclusief voor amalgaam.be, een interview met een bio-tandarts waarin diverse amalgaam-gerelateerde onderwerpen aan bod komen.
Commentaar welkom op het forum.
Interview Bio-tandarts 2-6-2005


Met welke methode verwijdert u bestaande amalgaamvullingen ivm veiligheid tov kwik ?

Verwijderen van amalgaam moet sowieso met waterkoeling gebeuren, met een diamantboor. De alternatieven zoals laser of zandstraal geven juist nog meer warmteontwikkeling en dus kwikgassen af. Kwik is het enige metaal dat verdampt bij kamertemperatuur. De dampen worden afgezogen. Bij grote hoeveelheden wordt best een rubberdam gebruikt. Het meeste kwik is gebonden in amalgaam en is in principe onschadelijk. Het is het continu vrijkomen van kwik in amalgaamvullingen dat tot een belasting kan leiden. Als je in extremis een amalgaamvulling zou inslikken bij wijze van spreken, komt die er in zijn geheel terug uit. Het zijn de methylverbindingen van kwik die het schadelijkst zijn en dat is een omzetting die in de darmflora kan gebeuren. Dus het kwik wordt omgezet in methylkwik en dat accumuleert in de hersenen.


Wat is uw opinie over de alternatieve vullingen, zoals composiet, glasionomeer, compomeer: gevaren van bisfenol-A en fluoride, bio-compatibel, testen van patiŽnten op allergische reacties?

De zogenaamde alternatieve vullingen zijn niet echt alternatieven omdat ze op een totaal andere manier worden geplaatst. De voordelen van composiet zijn dat we ze tegenwoordig kunnen doen kleven aan dentine en glazuur, met dentine bonding, waardoor het krimpen en uitzetten van het composiet grotendeels wordt opgevangen, waardoor de kans op randspleten veel kleiner is. Bij amalgaam worden die randspleten eigenlijk opgevuld door corrosieproducten van het amalgaam. Dus de amalgaamvulling met edele metalen en het speeksel als electroliet, geeft een batterij. Dat kun je gewoon meten in de mond met een voltmeter, maar dan zie je ook dat die batterij onmiddellijk ontlaadt. Als je de stroomsterkte meet heb je een stroomstoot. Dus dat is een eenmalige meting die niets zegt over de schadelijkheid van de vulling, wel over de elektrische activiteit. Het zijn meestal de mooi gepolijste vullingen die het meest elektrisch actief zijn, omdat de vullingen die zwart geworden zijn door een corrosielaagje meer geÔsoleerd zijn.
De alternatieven: glasionomeer wordt meer als onderlaag gebruikt. Compomeer is een combinatie van composiet en glasionomeer. Dit gebruik ikzelf nog bij kinderen. De huidige composieten zijn qua slijtage eigenlijk voldoende sterk. Amalgaam is nog altijd harder, maar als composieten hard genoeg zijn, is het argument dat amalgaam harder is volgens mij niet meer doorslaggevend om te kiezen voor amalgaam. De composieten zijn enorm verbeterd. De krimp is sterk verbeterd en ze zijn veel kleurstabieler. De meeste collega's wenden ze aan omwille van esthetiek, maar ook voor die kleefkracht.
Bisfenol-A zou een invloed kunnen hebben op het hormoonstelsel, maar daar is nog maar weinig onderzoek naar gedaan. Maar door de fotopolymerisatie komen die stoffen bijna niet vrij.


Welke toekomstige ontwikkelingen verwacht u of zijn er nodig?

Dat materialen en hechtwaarden van de composieten waarschijnlijk nog wel zullen verbeteren.


Wat met goud, kosten?

Edele legeringen zijn uiteraard aanvaardbaar. Individuele intolerantie kan er nog altijd wel zijn, zoals voor goud. Ze zijn natuurlijk ook een stuk duurder. Ze worden tegenwoordig ook vervangen door de keramische, dus de porseleinen vullingen die ook 100% bio-compatibel zijn.


Ja, wat met porselein, kosten, terugbetaling?

Daar liggen de kosten nog hoger. Het laat ons toe om metaalvrije restauraties te gebruiken.
Edele legeringen, dus goud, zilver, platina, die hebben wel een galvanisch element met het onedele amalgaam. Het is beter voor iemand met veel amalgaamvullingen om geen gouden restauraties te plaatsen, maar een roestvrij stalen legering, zonder nikkel, maar in chroom-kobalt, zoals voor de uitneembare frame-prothese wordt gebruikt.


Wat zijn de alternatieven bij tanden die voor een groot deel uit amalgaam bestaan?

Het alternatief is dat men ze vervangt door composieten, of door grote restauraties of porseleinen restauraties maar die zijn uiteraard veel duurder.


Kunt u daar een richtprijs op plakken ?

Voor een vol-keramische kroon moet je toch minstens rekenen op een 500 Ä. Daarvoor is geen terugbetaling voorzien.


Wat zijn volgens u goede ontgiftingsmethoden?

Voor mensen die echt problemen hebben: chelatietherapie voor zware metalen, dat kan met DMPS of EDTA. EDTA is eigenlijk een oplosmiddel voor verf in principe. Omdat het een chelaat is net zoals hemoglobine, kan het een metaal capteren en wordt het volledig uitgescheiden. Het is een stof die niet door het lichaam wordt opgenomen. Verder zijn er producten van Biochem, Mercury detox van Biodynamics. Het beste is om dit te doen na het verwijderen van amalgaam, want anders ben je aan het dwijlen met de kraan open.


Zijn er ontgiftingsmethoden voor de stoffen in witte vullingen ?

Die ken ik niet maar in principe kan je altijd ontgiften door de nosoden te laten maken, de homeopathische verdunning van datgene wat je wil ontgiften. Nosoden van composieten bestaan. Elke fabrikant van homeopathische middelen zou dat moeten kunnen maken als hij daar een staal van krijgt.


Hebt u specifieke aanbevelingen ivm implantaten ?

Ik denk dat implantaten veilig zijn. Ze zijn meestal met titanium gecoat. Daar hebben we weinig of geen problemen mee. Alleen moet men wel opletten dat een implantaat niet geplaatst wordt in een ontstekingshaard of een plaats waar een stoorveld zit. Iets wat in de klassieke geneeskunde ook niet direct herkend wordt.


Welke stoffen raad u aan of af voor verdovingen en spoelwater?

Ik heb wel ergens gelezen dat articaÔne niet erg aan te bevelen is. Het wordt door veel collega's gekozen omwille van zijn goede werking. In het spoelwater voor mijn praktijk gebruik ik geen toevoegingen.


Hebt u interessante ervaringen uit de praktijk, qua reacties van patiŽnten op amalgaam?

Persoonlijk heb ik geen echte testmethodes om overgevoeligheid voor amalgaam uit te testen. Het kan heel nauwkeurig met electroacupunctuur. Er zijn collega's die werken met kinesiologie, wat waarschijnlijk ook goede resultaten geeft. Maar ik denk dat voorkomen beter is dan genezen. Iemand met een amalgaambelasting geraakt daar niet zo gemakkelijk vanaf. Dus mijn stelling is: het product niet meer gebruiken en bij verwijdering een zo goed mogelijke aspiratie hanteren, omdat vooral de kwikdampen het schadelijkst zijn. De meeste tandartsen werken met een afzuigsysteem en daarin zit een amalgaamseparator die 95 % van het kwik uit het water haalt. Dat is nu verplicht. De grootste bronnen van kwikvervuiling zijn de crematoria, waar het kwik verdampt. In hoeverre dat die gassen worden gezuiverd is maar de vraag. Toch een bron van milieuvervuiling.


Bedankt voor dit interview.
ó Pieter